Anthology of Yiddish Poetry
of Poland between the two
World Wars (1918 - 1939)

אַנטאָלאָגיע פון דער ײִדישער פּאָעזיע
אין פּוילן צווישן ביידע וועלט מלחמות
(1918 - 1939)

  Home  |  Index of Poets  |  About  |  Translators  |  Acknowledgments  |  Links  |  Contact Us  
  Home > Index > Aaron Zeitlin > Taava    

  Click for translation: English    

Translated by Jon Levitow (2009)

When the night in fury slaughters
the light, like a dove that quivers,
and lets down the shutter of blackness
over the reddened western window –
then rise up from the abyss, singing,
taking shape like budding flowers,
all who passed away too early
everything too quickly faded.
All that death has snatched away
and the grave has long been hiding –
there burst forth in wondrous blossom,
singing, out of holes and crannies,
swaying as if sick with fever,
indistinct as ancient stains,
spirits rising from their graves,
covering the earth and sky.
Swarming naked, trembling, jerking,
voiceless singing, eyeless gazing,
stretching out their throats with thirst
toward the stars proliferating,
caressing chimneys, kissing woodblocks
in the fury of their longing.
It’s a shameless thirst that draws them
from the holes and from crevasses
toward the heights, into the distance,
to forms eternal, feminine.
Longing, that hyena, drags them          
out from graves, night after night,
calls them from the worms’ green arms,
toward the form of godly Helen.1

To their ancient master Satan
like beasts they grumble –
“Our lives were failures!
Make it up to those departed!
Our deaths were failures, bones buried early!
Hear our weeping, Master Satan,
hear our crying and our groaning!”
Then does Satan set to work,
using magic to deceive them,
and Helen's form comes flying forth,
that most beautiful of nightmares.

In the dark her treacherous image
smiles and floods the pure-impure,
and the greenest laurel wreath
now crowns the fairest forehead.
Night and magic – all around her
in the winds desire is burning, 
and like cats in the summer night,
all the lustful dead are moaning…


(1) “Helen” appears here as a personification of worldly desire, analogous to the female demon named “Lillith” depicted in Rabbinical Midrashim, a corrupted version of the female, ideal Kabbalistic forms which Zeitlin reveres in his other poems.


ווען די נאַכט שעכט אויס אין צאָרן
שטראַלן, צאַפּלענדיקע טויבן,
לאָזט אַראָפּ די שוואַרצע שטאָרן
איבער מערבֿס רויטע שויבן, —
קומט פֿון אָפּגרונט מיט געזאַנגען,
בליט, צעבליט זיך און ווערט צייַטיק
אַלץ, וואָס יונג איז עס פֿאַרגאַנגען,
אַלץ, וואָס אָפּגעוועלקט פֿריצייַטיק.
וואָס דער טויט האָט זיך גענומען,
וואָס דער קבֿר האָט באַהאַלטן —
בליט אין וווּנדערלעכע בלומען,
זינגט פֿון לעכער און פֿון שפּאַלטן,
און צעוויגטע ווי אין פֿיבער,
און מטושטש ווי די פֿלעקן,
קומען גייַסטער פֿון די גריבער,
ערד און הימל צו פֿאַרדעקן.
נאַקעט קומען זיי צו שווימען —
און זיי וואַרפֿן זיך און צאַפּלען ;
אַלע זינגען זיי אָן שטימען
און זיי קוקן אָן שוואַרצאַפּלען.
דורשטיק ציען זיי די העלדזער
צו די בליענדיקע שטערן,
האַלדזן קוימענס, קושן העלצער
מיט אַ ווילדקייט פֿון באַגערן.
ס‘ציט זיי דורשטיקייט פֿאַרשייַטע
פֿון די לעכער און די שפּאַלטן
צו די הויכע, צו די ווייַטע,
אייביק ווייַבלעכע געשטאַלטן.
ס‘גראָבט די תּאווה, די היענע,
נאַכט בייַ נאַכט זיי פֿון די קבֿרים,
רופֿט פֿון וואָרעמס גרינעם אָרעם
צו דער געטלעכער העלענע.

און צום אַלטן מייַסטער שׂטן
ברומען אַלע ווי די חיות :
„ס‘איז אונדז ס‘לעבן נישט געראָטן —
זייַ געשטאָרבענע מפֿייס !
ס‘איז אונדז ס‘שטאַרבן נישט געראָטן —
פֿרי פֿאַרשאָטן די געביינען !
הער געוויינען, מייַסטער שטן,
הער געברומען און געוויינען !“
און דער שׂטן טוט זיך מיען
און, מיט כּישוף זיי צו נאַרן,
קומט העלענע שנעל צו פֿליען,
קומט דער שענסטער פֿון קאָשמאַרן.
איר פֿאַרפֿירבילד אין דער פֿינצטער
פֿלייצט מיט שמייכל כּשר–טרייפֿן,
און דער לאָרבערקראַנץ דער גרינסטער
צירט די בלאַנקסטע פֿון די שלייפֿן.
נאַכט און כּישוף — ווייַט אַרום איר
אין דער לופֿטן ברענט מיט סוטה,
און ווי קעץ אין נעכט פֿון זומער
קרעכצן תּאווהדיק די טויטע…

Site Design by Twam