Anthology of Yiddish Poetry
of Poland between the two
World Wars (1918 - 1939)

אַנטאָלאָגיע פון דער ײִדישער פּאָעזיע
אין פּוילן צווישן ביידע וועלט מלחמות
(1918 - 1939)

  Home  |  Index of Poets  |  About  |  Translators  |  Acknowledgments  |  Links  |  Contact Us  
  Home > Index > Aaron Zeitlin > Rehchot    

  Click for translation: English    

Translated by Jon Levitow (2009)

The tramline runs
with nervous pleasure
through a blue suburb
with lilac shimmer.
Gone is the city
with its walls of brown.

A girl gets on –
pure scent and color.
Living lilac
wafts up to me.
Has there ever been
such a perfume?

Fragrances, hidden
until now in silence
float up
from some bright distance.
No more
the sickly, sour perfume
of the whoring town.

The tramline flies
with nervous pleasure
ready to fall
in a miracle’s arms,
and I become
no more a body
and perceive
the distant scent
of the Feminine Above.1


1. As noted elsewhere, Zeitlin makes frequent use in his poetry of the mystical motif of the “Shekhine” or, as here, the “Ishe-HaElyone,” literally, the “Woman Above.”  This should not be taken in a literal, anthropomorphic sense.  It refers, as I have translated, to a spiritual “Form” which represents the “female” or receptive counterpart to the “male” or active energy emanating from the Divine Source.   In the terms of mystical contemplation laid out in the Kabbalah, this female form has a higher and lower aspect, the latter referred to as “Malkhut” or the “Kingdom,” and the former as “Bina” or “Understanding.”  Once aware, as Zeitlin becomes at the end of this poem, of the Divine energy which is so to speak in “exile” in this world, personified as “Malkhut,” the mystic can move upward, toward its elevated source in “Bina.”  The association of this female principle with certain pleasant aromas is traditional.


דער טראַמווייַ לויפֿט אַרייַן
חדווהדיק נערוועז
אין אַ בלויער פֿאָרשטאָט,
וואָס שימערט מיט בעז.
פֿאַרשוווּנדן די שטאָט
מיט די מויערן די ברוינע.

אַ מיידל שטייַגט אייַן —
לויטער דופֿט און קאָליר.
לעבעדיקער בעז
דופֿטיקט קעגן מיר.
איז ווען–עס–איז געווען
אַ דופֿטיקייט אַזוינע ?

ריחות, פֿאַרהוילן
ביז איצט און שטום,
שווימען פֿון ערגעץ
אַ העלן תּחום.
געשטאָרבן דער עסיקער,
קראַנקער פּאַרפֿום
פֿון דער שטאָט דער זונה.

און ס‘פֿליט דער טראַמווייַ
חדווהדיק נערוועז,
אַרייַנצופֿאַלן גרייט
אין אָרעמס פֿון אַ נס.
און עס קומט מיר פֿאָר,
אַז איך ווער אַנטגופֿט,
און איך דערשפּיר אַזוינס
ווי דעם ווייַטן דופֿט
פֿון דער אישה–העליונה.

Site Design by Twam