Cette nuit fut si noire et si profonde,
cette nuit fut sans étoiles.
Le vent murmurait dans les feuillages,
le vent cherchait Léa.
Jacob enfouit son visage
dans la chair de Léa:
Rachel, Rachel chérie, ma femme,
sept ans je t'ai attendue!
Les journées étaient longues,
encore plus longues les nuits.
Tellement de lunes glacées
enlaçaient mon corps,
Rachel, Rachel chérie, ma femme!
Allongée, Léa gardait le silence.
Du bout de ses lèvres endolories,
elle accueillit son fils Ruben,
l'ainé de Jacob.
La nuit fut déjà emplie
de l'odeur de ces fleurs,
qui attendaient Ruben dans le champs.
|
די נאַכט איז געווען טיף און שוואַרץ,
די נאַכט איז געווען אָן שטערן.
דער ווינט האָט גערוישט
צווישן די ביימער,
דער ווינט האָט געזוכט לאהן.
יעקבֿ האָט אײַנגעגראָבן דאָס פּנים
אין לאהס לײַב:
רחל, רחלע מײַן ווײַב,
זיבן יאָר האָב איך אויף דיר געוואַרט!
לאַנג זענען געווען די טעג,
לענגער נאָך די נעכט.
אַזויפֿיל קאַלטע לבֿנות
האָבן אַרומגענומען מײַן לײַב,
רחל, רחלע מײַן ווײַב!
שטיל איז לאה געלעגן.
מיט דינע ביטערע ליפּן
איז זי אַקעגנגעגאַנגען
איר זון ראובֿנען,
דעם בכור פֿון יעקבֿן.
די נאַכט איז שוין פֿול געווען
מיטן ריח פֿון יענע בלומען,
וואָס האָבן געוואַרט אויף ראובֿנען אין פֿעלד. |
