די נאַכט איז געווען טיף און שוואַרץ,
די נאַכט איז געווען אָן שטערן.
דער ווינט האָט גערוישט
צווישן די ביימער,
דער ווינט האָט געזוכט לאהן.
יעקבֿ האָט אײַנגעגראָבן דאָס פּנים
אין לאהס לײַב:
רחל, רחלע מײַן ווײַב,
זיבן יאָר האָב איך אויף דיר געוואַרט!
לאַנג זענען געווען די טעג,
לענגער נאָך די נעכט.
אַזויפֿיל קאַלטע לבֿנות
האָבן אַרומגענומען מײַן לײַב,
רחל, רחלע מײַן ווײַב!
שטיל איז לאה געלעגן.
מיט דינע ביטערע ליפּן
איז זי אַקעגנגעגאַנגען
איר זון ראובֿנען,
דעם בכור פֿון יעקבֿן.
די נאַכט איז שוין פֿול געווען
מיטן ריח פֿון יענע בלומען,
וואָס האָבן געוואַרט אויף ראובֿנען אין פֿעלד.
