Anthology of Yiddish Poetry
of Poland between the two
World Wars (1918 - 1939)

אַנטאָלאָגיע פון דער ײִדישער פּאָעזיע
אין פּוילן צווישן ביידע וועלט מלחמות
(1918 - 1939)

 
 
  Home  |  Index of Poets  |  About  |  Translators  |  Acknowledgments  |  Links  |  Contact Us  
 
 
  Home > Simkhe Don > A briv fun shtetl    

  Click for translation: English    

  Letter from a Shtetl
translated by Lena Watson (2009)

The clock’s sounding gently its dreary tick-tock,
The house is so still, the walls are so grey...
It’s achingly dismal, the silence is heavy,
How slowly the hours are slipping away...

The windows start shaking – it is a cart passing,
Accompanied by a cold autumn gale.
It’s dim in the house, in the darkening stillness      
You hear a child next door, as it starts to wail.

Weary, Father’s asleep over Talmud,
Mother fretting patches a vest,
Pale pensive Daughter sits hunched in a corner
And writes to a Brother who has long flown the nest:

‘My brother, gladly I’d spare you the truth
And soothe you with lies, for your woe too, is deep.
But lying is hard and I cannot keep secret
The sobs that I stifle at night, robbed of sleep.

Father earns nothing, I’m ailing and broken,
Mother is worn out from bearing the load.
We’re yoked to the wagon and straining to pull it,
Yet cannot reach what we’re aiming for – bread!

It’s true of our neighbour and of every household,
The shtetl is more like a cemetery now.
The shops are all empty, the factory’s idle,
The young folk are restlessly leaving for town...

The clock’s sounding gently its dreary tick-tock,
The house is so still, the walls are so grey...
It’s achingly dismal, the silence is heavy,
How slowly the hours are slipping away...

========================================

Date of first publication unknown. From the anthology "Dos Lid iz Geblibn",  ed. Binem Heller, Warsaw, 1946.
 
אַ בריוו פון שטעטל

שטיל קלאַפּט דער זײגער זײַן  טריבן טיק-טאַק,
אַזוי שטיל איז אין שטוב, די ווענט אַזוי גראָ...
ס'יז אומעטיק-פּײנלעך און שווער איז דאָס שווײַגן,
עס שאַרט זיך פּאַמעלעך אַ שעה נאָך אַ שעה...

עס ציטערן שויבן – דאָס שלעפּט זיך אַ פורל,
אין האַרבסטיקן דרויסן באַגלײט פון אַ ווינט.
אין שטוב איז האַלב-טונקל, אין טונקעלער שטילקײַט,
מ'הערט ווי בײַם שכן ס'צעווײנט זיך אַ קינד.

בײ אַ ספר זיצט דער טאַטע מיד און ער דרימלט,
אַ פאַרציטערטע די מאַמע פאַרלאַטעט אַ העמד.
אין ווינקל זיצט טרויעריק די טאָכטער, אַ בלאַסע
און שרײבט צו אַ ברודער, וואָס לעבט אין דער פרעמד:

"מײן ברודער ! ס'ווילט זיך מיר כסדר דעם אמת באַהאַלטן,
און טרײסטן מיט ליגנס, ווייל דיר איז אויך שלעכט...
נאָר שווער איז צו שווײגן, איך קאָן נישט פאַרהאַלטן
ס'געווײן, וואָס כ'דערשטיק אין די שלאָפלאָזע נעכט.

דער טאַטע פאַרדינט נישט, כ'בין קראַנק און דערשלאָגן,
די מאַמע איז מיד שוין פון טראָגן די נויט...
מיר גייען געשפּאַנטע און שלעפּן דעם וואָגן
און קאָנען אים אַלץ נישט דערטראָגן צום – ברויט ! ...

און אַזוי איז בײם שכן, אַזוי יעדע שטוב,
אין אַ בית-עולם איז ס'שטעטל פאַרוואַנדלט געוואָרן.
ס'זיינען ליידיק די קראָמען, עס שטייט די פאַבריק,
אין אומרו איז ס'יונגוואַרג אין שטעט זיך צעפאָרן"...

...שטיל קלאַפּט דער זײגער זײן טריבן טיק-טאַק,
אַזוי שטיל איז אין שטוב, די ווענט אַזוי גראָ...
ס'יז אומעטיק-פּײנלעך און שווער איז דאָס שווײַגן,
עס שאַרט זיך פּאַמעלעך אַ שעה נאָך אַ שעה – – –

 
 


 
Site Design by Twam
 
YiddishPoetry.org