Anthology of Yiddish Poetry
of Poland between the two
World Wars (1918 - 1939)

אַנטאָלאָגיע פון דער ײִדישער פּאָעזיע
אין פּוילן צווישן ביידע וועלט מלחמות
(1918 - 1939)

 
 
  Home  |  Index of Poets  |  About  |  Translators  |  Acknowledgments  |  Links  |  Contact Us  
 
 
  Home > Moyshe Shimel > Prozayishe Vendung    

  Click for translation: English  French    

  A Prosaic Request
Translated by Lena Watson (2009)

Oh, dear miss of future times,        
still so remote and hidden from my sight,
When you pick up this book of mine,
Please spare a thought for my unhappy plight.

For only my inertia kept me going,
In my whole life I made no gain or wealth,
Though people said I knew the art of rhyming,
Yet every single day I starved to death.

For in my time it was regarded right
For a poet to spit blood all day and night,
And, furthermore, be certain to remember,
To be a stalwart party member.

I yearned to be a citizen like others,       
For I fulfilled my function to a tee,
But these were dreadful times, no poem
Awakened interest or sympathy.

So I put them all together in this book
For me and you, and no-one else to hear -
Now please take out a handkerchief of silk
And heave a sigh, and shed a tear.

========================================

(The opening poem in his book: M. Szymel Mir iz umetik Warsaw (Grafia) 1937. It is set off from the rest of the poetry by use of a different typeface.The two poems selected that follow are both untitled and appear there on pp 24 and 38.)

 
פּראָזאַישע ווענדונג


אָ, ליבע פרײלין, פון דער צוקונפטיקער צײט,
וואָס איז פאר מיר פאַרנעפּלט נאָך און ווײט –
ווען וועסט מײן ביכל נעמען אין דער האַנט,
דערמאָן זיך אין מײן טרויעריקן באַשטאַנד.

איך האָב געלעבט נאָר מיטן כוח פון אינערץ
און כ'האָב אין לעבן מײנעם גאָרנישט נישט דערוואָרבן,
כאָטש מ'האָט געזאָגט, כ'פאַרשטײ די קונסט פון פערז,
בין איך פאַר הונגער, יעדן טאָג געשטאָרבן.

ווײל אין מײן צײט האָט מען געהאַלטן נאָך פאַר גוט,
אַז אַ פּאָעט זאָל שפּײען טאָג און נאַכט מיט בלוט
און דערבײ נאָך דינען פעסט און טרײ
אַ פּאָליטישער פּאַרטײ.

איך האָב געשטרעבט צו זײן אַ בירגער, פּונקט ווי אַלע
ווײל כ'האָב מײן פונקציע פּינקטלעך אויסגעפירט.
נאָר ס'יז די צײט געוועזן אַ פאַטאַלע
און לידער האָבן קײנעם נישט גערירט.

איז האָב איך זײ געזאַמלט דאָ אין ביכל
פאַר מיר, פאַר דיר, פאַר קײנעם מער –
איצט נעם אַרויס אַ זײדן טיכל
און טו אַ זיפץ און לאָז אַ טרער.

 
 


 
Site Design by Twam
 
YiddishPoetry.org