Traduit par Aron Waldman
Ici, sur ce banc de bois
Nous attendons le coucher du soleil
Comme, il y a des milliers d’années, nous l’avons attendu
Il viendra, c’est sûr. Il ne nous a encore jamais trompés.
Nous avons déjà parcouru tant de lieues…..
Maintenant le soir ondoie au dessus de nous, dans une poussière d’or
Maintenant nous pouvons, à voix basse, nous raconter l’un à l’autre
Tout doucement,
Ce que nous avons tant désiré
Et ce qui ne sera jamais.
Grande est la peine.
Donne-moi, chérie, ta main, dans l’embrasement du soir
Libère, pardonne et comprends - -
Car avancer les yeux ouverts fait mal…. |
דאָ, אויף דער הילצערנער באַנק,
וועלן מיר וואַרטן אויפן זון-פאַרגאַנג.
ווי מיט טויזנטער יאָרן צוריק מיר האָבן געוואַרט.
ער וועט קומען באַשטימט. ער האָט אונז קײנמאָל נאָך נישט אָפּגענאַרט.
מיר האָבן שוין אַדורכגעמאַכט אַזוי פיל מײלן...
איצט כוואַליעט זיך דער אָוונט איבער אונז מיט שטויבן גאָלד –
איצט קאָנען מיר זיך שטיל דערצײלן,
שטיל און שײן
וועגן דעם, וואָס מיר האָבן געוואָלט
און וועגן דעם, וואָס וועט נישט זײן.
גרויס איז די מי.
דערלאַנג מיר, טײערע, דײן האַנט אין אָוונט-גלי.
דערלײז, פאַרגיב מיר און פאַרשטײ – –
ווײל גײן מיט אױגן אָפענע טוט ווײ... |