Anthology of Yiddish Poetry
of Poland between the two
World Wars (1918 - 1939)

אַנטאָלאָגיע פון דער ײִדישער פּאָעזיע
אין פּוילן צווישן ביידע וועלט מלחמות
(1918 - 1939)

 
 
  Home  |  Index of Poets  |  About  |  Translators  |  Acknowledgments  |  Links  |  Contact Us  
 
 
  Home > Index > Aaron Zeitlin > Rabia    

  Click for translation: English    

  Rabia
(An Arabian Theme)
Translated by Jon Levitow (2009)

Rabia would stay awake all night.
She would find a place on the roof outside
to shed the darkness of the earth
and spread out graceful arms to God.
“Now I greet You,” she would say,
“My one desire, You who abide
and rule amid stars!  Your breath
comes down to me from on high through rays of light.
I feel your kiss in the breathing of the wind,
and with every sound that comes and goes
my heart pounds with desire for You.
Now the earth-bound women lie
on their soiled and lustful beds.
Before the wild hunter, man, they kneel,
poor beasts.  But lust
that tears off clothes is strange to me.
Laughter trembles on my lips,
to ridicule Eve’s frivolous daughters
who have never felt your love;
The blood enlivens them – then burns them up.
They do not know your love, that brings       
content and calm, your cleansing kiss,
your look of grace, my king so rich in stars! 
O kiss me yet more hotly with your winds
and speak more softly still, in your own tongue.

Rabia would stay awake all night…
 
ראַביאַַ
(אַראַבישער סיוזשעט)

אַ גאַנצע נאַכט פֿלעגט ראַב
זי פֿלעגט זיך שטעלן דרויסן אויפֿן דאַך,
פֿון אַל–דאָס פֿינצטער ערדישע זיך אויסטאָן,
צו גאָט די שלאַנקע אָרעמס אַ שפּרייט אויס טאָן,
און זאָגן : „דיך באַגריסן טו איך איצט,
מייַן איינציקער באַגערטער, וואָס דו זיצסט
און קעניגסט צווישן שטערן ! ס‘ווערט דייַן הויך
אויף שטראַלן מיר געטראָגן פֿון דער הויך,
און כ‘שפּיר דייַן קוש אין אָטעם פֿון דעם ווינט,
אין יעדן שאָרך, וואָס פֿלאַטערט און אַנטרינט,
און ס‘קלאַפּט מייַן האַרץ און וויל דיך און באַגערט.
עס ליגן איצט די פֿרויען פֿון דער ערד
אויף תּאווהדיקן דומפּיקן געלעגער.
זיי קניען פֿאַרן מאַן, דעם ווילדן יעגער,
ווי חיות אָרעמע. נאָר מיר איז פֿרעמד
די תּאווה, וואָס צערייַסט אויף זיך דאָס העמד.
אויף מייַנע ליפּן ציטערט אַ געלעכטער :
איך לאַך פֿון חווהס לייַכטזיניקע טעכטער,
וואָס האָבן נאָך דייַן ליבשאַפֿט נישט דערקענט ;
דאָס בלוט דערקוויקט זיי — און דאָס בלוט פֿאַרברענט.
זיי קענען נישט דייַן ליבשאַפֿט, וווּ פֿאַראייניקט
איז רויקייט מיט גליק ; דייַן קוש, וואָס רייניקט,
דייַן גנאָדבליק, דו מייַן שטערנרייַכער קייסער !
אָ, קוש מיך מיט די ווינטן דייַנע הייסער
און רעד צו מיר אַלץ שטילער אויף דייַן שפּראַך“ —

אַ גאַנצע נאַכט פֿלעגט ראַביאַ זייַן וואַך.
 
 


 
Site Design by Twam
 
YiddishPoetry.org