| |
|
|
עס צעפֿאַלט זיך די שטאָט,
יען זיך גאַסן. C עס צעפֿל
צו אַ ים אין דער טיף
לויפֿט אַ שלל פֿון טעראַסן.
און דער ים לויפֿט און שרייַט,
עפּעס לויפֿט ער און שרייַט ער,
און פֿון יענער זייַט ים
ווינקט אַ ווייַסער, אַ ווייַטער…
די נשמה אין גוף
ווערט אַלץ לייַכטער, אַלץ לייַכטער…
ס‘פֿליט און פֿלאַקערט דאָס ליכט,
ס‘ליגט צעבראָכן דער לייַכטער.
|
|