Anthology of Yiddish Poetry
of Poland

אַנטאָלאָגיע פון דער ײִדישער פּאָעזיע
אין פּוילן

 
 
  Home  |  Index of Poets  |  About  |  Translators  |  Acknowledgments  |  Links  |  Contact Us  
 
 
  Home > Index > Aaron Zeitlin >    

     
 
 

 

Bez Boga i bez Żyda

 Świt się rozpostarł

nad warszawskiego podwórka kwadratem.

Stado przerażonych cieni

przebiegło z cichym tupotem,

zsunęło się po murze.

Drzewo, jedyne drzewo,

zaśmiało się czerwono.

Wiatr zapachem wionął

nie-żydowskiej obcości.

Dla reb Bejrysza, starego chasyda,

ptaki, słońce i obcość

były pogaństwem.

Wiedział starzec,

ze ptaki, słońce i wszystkie rzeczy,

co igrają, migają i się uśmiechają

jak szczęścia zwiastun,

czekają, w gotowości, że Żyd

ofiaruje dla nich Boga, który im da tikun -naprawę.

Należał do tych zasiedziałych.

Obrastał w pióra, by każdemu

dać święty tikun, nie nieboszczykom:

Jedynemu drzewu na podwórku,

wiatrowi, chmurze porannej, co płonie

na starym murze i ścianie.

W jego rękach,

w rękach słabego syna człowieczego

był klucz do bram,

do bram rodu chasydzkiego.

 

Gdzie jego modlitwa? Gdzie jego tikun?

Mord, mord, mord.

Jego modlitwa, jego Warszawa i sam Żyd –

poza światem, poza czasem, poza miejscem.

Nie ma Żyda, nie słychać głosu jego –

nie ma tego,

kto by sens nadał słońcu,

i z Boga rad złożył dar.

 

Nowy Jork 1944

 Aron Cajtlin, Lider fun Khurbn un Lider fun Gloybn,I, 1967.

przełożyła Bella Szwarcman-Czarnota

 

 

ן גט און ן ײד

 דער פרטג הט זיך צעפלקערט

איבער דעם קװאַדרט פון װאַרשעװער הױף,

סטדע צעשרקענע שטנס

הט שטיל געטן לױף

פון לטע װענט ראָפּ.

דער בױם, דער אײנציקער בױם,

הט רױט זיך צעלכט.

װינט הט געברכט

ריחות פון גױישע מרחקים.

פר רב בערישן, דעם לטן חסיד,

זנען פױגל און זון און מרחקים

געװען זאַכן פון עכּו"ם.

געװוסט האָט דער אַלטער,

אַז פױגל און זון און די אַלע זאַכן,

װאָס שפּילן, לײַכטן און לאַכן

װי טױזנט גליקן,

װאַרטן מיט הכנעה, אַז אַ ײד

זאָל גאָט זײ שענקען, זאָל זײ געבן תּיקון.

 

איז ער געװען פון די װתיקין.

פלעגט ער זיך פעדערן

אַ הײליקן תּיקון  צו געבן יעדערן:

דעם אײנציקן בױם אױפן הױף,

דעם װינט, דעם פאַרטאָגיקן װאָלקן, װאָס ברענט

איבער דער מױערס אַלטע װענט.

אין זײַנע הענט,

די הענט פון אַ שװאַכן בן-אדם,

איז דער שליסל צום טױער געװען   

צום טױער פון חסדים.

 

װאו איז זײַן תּפילה? זײַן תּיקון װאו איז?

מאָרד, מאָרד, מאָרד.

זײַן תּפילה, זײַן װאַרשע, דער ײד אַלײן   

אױסער װעלט, אױסער צט, אױסער רט.

נישט מער דער ײד, מע הערט נישט זן קול  ─

און נישט װער עס זל

געבן זין דער זון,

שענקען גט דעם טג.

                                                       ניו-ירק, 1944

לידער פון חורבן און לידער פון גלױבן (א),  (1967) , ז.30

 

.

.
 
 


 
Site Design by Twam
 
YiddishPoetry.org